16 Mayıs tarihli Hürriyet, İstanbul Üniversitesi'nde iki gencin, ders yapılan amfide esrar kullanırken resmini yayınladı. Habere göre; 20 Nisan 2005 tarihinde çekilen resimdeki "öğrenciler", okulda uyuşturucu satışı da yapıyorlardı. Aynı gün, aynı gazetenin köşe yazarı Tufan Türenç ise, İstanbul'daki bir Üniversite'de, günlerce yapılan duyurular ve öğretim üyelerinin öğrencilere tavsiyelerine rağmen, "ünlü" bir ekonomi profesörünün konferansına sadece 11 öğrencinin katıldığını, aynı saatte büyük amfide ise bir kadın şarkıcının toplantısında salonun tıklım tıklım dolu olduğunu anlatıyordu.
Düzen gençliğinin öyküsü
Tufan Türenç yazısına, "Gençlikle ilgili bir gerçek öykü" başlığı koymuş. Yerinde bir başlık, ama eksik. Çünkü, bugün üniversitelerde iki gençlikten sözedilebilir. Birincisi, politik gençliktir. Diğeri ise, Türenç'lerin de savunduğu bu düzenin, kapitalizmin eseri olan, devrimci gençliğin henüz ulaşamadığı, düzen politikaları önünde set oluşturamadığı için bu hale gelen gençliktir.
Evet bu sizin üniversitelerinizin, bu sizin gençliğinizin gerçek öyküsüdür. Uzun bir öyküdür hem de. Temel noktalarına vurgu yapacağımız gibi; 12 Eylülden bu yana merkezi olarak uygulanan politikalarla ortaya çıkan bir öyküdür. Kapitalizmi savunanların, devrimci gençliğin mücadelesine karşı şu veya bu şekilde düşmanlık besleyenlerin; soruşturmalarla, okuldan atmalarla, baskı ve sindirme politikalarıyla yaratılan bu üniversitelerden ve onun gençliğinden şikayet etmeleri abesle iştigaldir.
Ama, adeta onların bu tabloda hiçbir sorumlulukları yokmuş gibi şikayet ediyorlar. Örneğin, duyarlı, mücadeleci gençleri soruşturmalarla susturmak isteyen bir rektör, kendi organizasyonu olan bir mitinge öğrenciler katılmadı diye duyarsızlıktan şikayet edebiliyor. Devrimci gençliğe düşmanlığı tescilli Emin Pazarcı gibi yazarlar, gençliğin ne hale geldiğini, nasıl dünyadan bihaber olduğunu anlatabiliyor.
Depolitizasyon politikaları ve amfideki esrar partisi
Amfideki esrar partisi, düzenin yarattığı gençliğin en uç boyuttaki örneğidir.
Ama, asla istisna değildir. Belki esrar partileri sıkça amfilere taşınmıyor,
ama fuhuştan uyuşturuya kadar düzenin türlü yozlaşma sonuçları gençliği her
geçen gün içine çekiyor. Bunun da ötesinde, esrar partisi resminde görülmesi
gereken sadece uyuşturucu da değildir. Bu sonuçlardan sadece biridir.
Duyarsızlık, bananecilik ondan daha mı kabul edilebilirdir? Ya da, apolitik
gençlik, esrar içenden daha mı masumdur? Düzen böyle yansıtmak ister, çünkü
öbür türlüsü, kendi sorumluluğunu gizlenemez hale getirecektir. Gençliğe
yönelik 12 Eylül'den bugüne uygulanan politikalarla amfideki esrar partisi
arasında kurulacak doğrudan bağı ve apolitikleştirmenin olduğu yerde her türlü
dejenerasyonun boy vereceği bilimsel gerçeğini gizlemek içindir bu çaba. 12 Eylül cuntasının ilk hedefi gençlikti. Çünkü gençlik; en dinamik, örgütlü, politik kesimdi, geniş halk kitlelerinin bilinçlenmesinde de öncü bir rol oynuyordu. YÖK bu amaçla kuruldu ve bugüne kadar cuntası, sivil iktidarları ile yaşatıldı. Örgütlenmek, öcü gibi gösterildi. (Bu konuda örgüt fobisi yaratan kimi sol çevrelerde cuntanın apolitikleştirme politikasına destek verdiler.) Kitaplar, "suç aleti" olarak sergilendi masalarda. En küçük gençlik hareketi zorla bastırıldı, mücadeleci gençliği okullardan uzaklaştırmak için disiplin soruşturmaları acımasızca işletildi. Ve tüm bunlar, bugün de sürdürülmektedir.
Peki nasıl bir gençlik isteniyordu bunlar uygulanırken?
Bugünkü tablo işte bu sorunun cevabındadır. Gençlik apolitik olmalıydı. Bunun doğal sonucu ve buna ulaşmak için izlenecek yöntemlerin, uyuştucudan bencilliğe, köşe dönmecilikten umutsuzluğa kadar tam bir bataklık yaratacağını çok iyi biliyorlardı. Tek tipleştirmenin önemli bir yanını yozlaştırma oluşturmuştur hep bugüne kadar.
Depolitazasyon ve pasifikasyon politikalarının yanında, bu durumun emperyalizmin tüm dünyadaki politikaları ile de yakından bağı vardır. Küreselleşme dedikleri sürecin önemli bir ayağını ideolojik boyut oluşturmaktadır. Emperyalistler, kendi gençliği de dahil, gençliğin dinamizmini ve idealist olmaları yanıyla devrimci kanala akışını kontrol altında tutmak ister. Bunun en önemli araçlarından biri ideolojik olarak düzenlerine kazanmak iken, ötekisi buna bağlı olarak kültüreldir. Emperyalizm bu amaçla her türlü iletişim araçlarını kullandığı gibi, uyuşturucu gibi araçları da kullanır. Ülkemizde de böyle olmuştur. Emperyalizmin bu politikalarıyla, 12 Eylülün derin pasifikasyon ortamı bütünleşmiş ve sonuç almıştır kendi cephesinden.
Kapitalizmin dipsiz kuyusu
Kapitalizmin ideolojisi hakim kılındıkça, gençliğin değerleri de değişmiş, her türlü yozlaşma sahte özgürlük kılıfına büründürülerek beyinlere işlenmiş ve yaşam tarzı haline getirilmiştir. Çıkarcılığın, bencilliğin, gemisini kurtaran kaptan anlayışı, ideallerin yerini almıştır.
Bu konuda, Dokuz Eylül Üniversitesi'nde Prof. Dr. İbrahim Armağan'ın 1979 gençliği ile bugünü karşılaştıran 23 yıllık araştırması hatırlanacaktır. Prof. Dr. Armağan, gençliğin değerlerinin, son 20 yıl içinde alt üst olduğunu kaydederek, "Sosyolojik açıdan kaybolmuş bir gençlikle karşı karşıyayız" diye özetliyordu, ortaya çıkan tabloyu. Araştırmaya göre; oligarşinin "anarşi-terör" demagojisi ile sürekli karalandığı 12 Eylül gençliğinin idealleri vardı ve en önemli değerleri arasında en başta "özgürlük ve sevgi" geliyordu. Bugün ise, değerler sıralamasının başına "para, zenginlik" oturuyor.
Denilebilir ki, 1979'da sistem farklı mıydı, kapitalizm hayatın her alanında kendi ideolojisini ve yaşam tarzını dayatmıyor muydu? Evet böyleydi. Ama karşısında büyük bir güç vardı; kitlesel devrimci mücadele gerçeği vardı ve bu mücadelenin omurgasını gençlik oluşturuyordu. Bu nedenle mücadelenin içinde olan olmayan bütün gençlik kitlesi bu devrimci ortamdan şu veya bu oranda etkileniyor ve düzen kendi politikalarını yaşama geçirmekte büyük oranda zorlanıyordu.
Devrim, devrimcilik gibi bir sorunu kalmayan, büyük oranda liberalleşen kimi aydınlar, bu gerçekleri görmezden gelmek için özel bir çaba içerisine giriyorlar ve bugünkü yozlaşma tablosuna "özgürlük" adını veriyorlar. Kuşkusuz, yukarıdaki araştırmada ortaya konulan "özgürlük" ile onların sözünü ettiği özgürlük arasında hiçbir benzerlik yoktur. Onların özgürlük dedikleri; sorumsuzluk, duyarsızlık, beyinlerin boş olması ve emperaylist kültürün dayattığı yaşam tarzının hakim kılınmasıdır.
Bu yüzden bir çok olguyu da açıklamakta çaresiz kalmakta ve palyatif çözümlerle kendilerini avutma yoluna sapmaktadırlar. Oysa sorun, bugün savundukları kapitalizmin kendisindedir. Ama o yıllar "kaybolan yıllardı" diyerek boş yere kendilerini avutmaya çalışıyor ve bu tür araştırmalarda bir paradoks arıyorlar. Öyle ya insanlar ölüyordu, işkencelerden geçiriliyor, çatışmalar yaşanıyordu, ama bu araştırmanın da ortaya koyduğu gibi, bugünle kıyaslanamayacak şekilde "mutluyuz" diyorlar, ve ideallerinden, değerlerinden söz ediyorlardı. Paradoks dedikleri buydu. Ama tam tersidir gerçek. O kaybolan yıllar dedikleri, devrimci mücadelenin gençliği sarıp sarmaladığı yıllardır ve gençliğin mutlu olması kadar doğal bir şey yoktur. Bunun kaynağı, ideolojileri, gelecek umutları ve ideallerinin olmasındadır.
Bugün geniş gençlik kitlesi herşeyden önce umutsuz, idealsiz bırakılmıştır. Yapılan bütün araştırmalar bu konuda çarpıcı veriler sunmaktadır. Gelecekten umudunu kesmiş, tek düşüncesi yurtdışına kaçmak olan, para kazanmak dışında herhangi bir ideal taşımayan bir gençlik vardır karşımızda. Sadece üniversite gençliğinden de söz etmiyoruz. Liseli gençliğin durumu da farklı değildir bu konuda. Örneğin, 2005 yılı başında İstanbul'da 14-19 yaş arası liseliler arasında yapılan araştırmada; gençlerin yüzde 60'ının içkiyle 15 yaşın altında tanıştığı tesbit ediliyor ve bu gençliğin yüzde 38'inin dönmemek üzere yurtdışına gitmek istediği belirtiliyordu. Çarpıcı olan bir başka nokta ise, yüzde 66 gibi büyük bir çoğunluğun, gelecekten umutsuz oluşuydu.
Bataklığı yaratanlar, sorunları çözemezler
Gençliğin bugün içinde bulunduğu bataklığı yaratanların "ne olacak bu gençliğin hali?" diye "çözüm" aramalarının hiçbir anlamı yoktur, aldatmacadır. Sorunun parçası olanlar, çözemezler. Kapitalizmi savunanlar, empreyalist kültürü özgürlük diye pazarlamak isteyenler çözemezler. Gençliğin mücadele etmesine, örgütlenmesine şu veya bu argümanla karşı çıkan, gençlik mücadelesini "anarşi-terör" diye yansıtan herkes, bugünkü gelinen tabloda sorumluluk sahibidirler. İster "sol"dan, ister sağ'dan olsun, onların da gençliğe verebilecekleri hiçbir şey yoktur.
Biz çözeriz!
Devrimci ideolojinin yol göstericiliğinde, gençlerimizi bu bataktan kurtacak olan sadece devrimcilerdir, devrimci öğrencilerdir.
Gençlerimizi düzene terk etmeyeceğiz. Onlar, kapitalizmin yarattığı bataklığın "kurbanı" durumundadırlar. Devrimci gençlik bu konuda sorumluluk almalı, en geniş gençlik kitlesine ulaşma araçlarını yaratarak, onlara nasıl bir düzende yaşadığımızı göstermeli, kendilerine özgürlük diye yutturulmak istenen yaşam tarzına ayna tutmalıdır. Onları örgütlemek, ideallerle donatmak, cinsellikle, giyim kuşamla "kişilik kazanma"nın olamayacağını, bunun tam da bir kişiliksizleştirme perdesi olduğunu kavratmak devrimci gençliğin sorumluluğu olmalıdır.
Ülkesinin bağımsızlığı, halkının özgürlüğü idealleriyle yaşayan, mücadele eden bir gençlik, yozlaştırma, kişiliksizleştirme, apolitikleştirme, kısaca düzenin bütün politikalarına karşı mücadele eden gençliktir.
Devrimci Gençlik, düzen gençliğinin alternatifidir
Zonguldak Gençlik Derneği, 14 Mayıs günü Madenci Anıtı önünde yaptığı basın açıklamasıyla, "Uyuşturucuya ve Yozlaşmaya Son!" isimli kampanya başlattığını duyurdu. Neden böyle bir kampanya başlattıklarını anlatan devrimci gençler, Zonguldak halkını da, bu düzenin yarattığı bataklığa karşı birlikte mücadele etmeye çağırdılar. SGD ve Ekim Gençliği'nin de destek verdiği açıklama sırasında Zonguldak halkına seslenen Gençlik Derneği üyesi gençler; gençlerin mafyaya, uyuşturucuya, sistemin pisliklerine teslim edilmemesi; onurlu ve özgür bir yaşamın egemenlerin değil, emekçi Zonguldak halkının elinde olduğunu söylediler.
Dernek üyeleri ayrıca, 16 Nisan günü de, Zonguldak caddelerinde binlerce bildiri dağıtarak halkı bu konuda bilinçlendirme faaliyetlerini sürdürdüler.
Devrimci gençlik, bu düzenin yaratmak istediği gençlik tipinin alternatifidir. Onlar; düşünen, üreten, örgütlenen, ülke ve dünya sorunlarına duyarlı, hak arama bilinci gelişmiş, ülkelerinin bağımsızlığı için emperyalizmin her alandaki politikalarının karşısına dikilen, faşist politikalar karşısında demokrasi mücadelesinin ön saflarında yer alan, kapitalizmin yarattığı yoksulluğa ve yozlaşmaya karşı sosyalizmi savunan gençliktir.
Onlar bizim gençliğimizdir. Onlarla onur duyuyoruz. Ve inanıyoruz ki; onlar örgütlendikçe, gençliği saflarında topladıkça üniversitelerde ne yozlaşmış, duyarsızlaşmış, 'özgürlük' adına sapkınlıklara sürüklenmiş gençlik bulunabilecek, ne de 'esrar partisi' resimleri medyada boy gösterecek. 'Halk için bilim, halk için eğitim' şiarıyla mücadele eden gençlik, bu bataklığın nasıl kurutulması gerektiğini de kendinde somutlayarak gösteriyor.
Kapitalist Bataklık
Dizi gençliği
Her kanalda onlarcası yayınlanıyor, biri biterken diğerinin görüntüleri ekranları dolduruyor. Dizilerde çizilen hayatlarla, hayatımıza yön vermemiz için, özellikle gençliğimizi tv başına kilitlemenin ince taktikleri devreye sokuluyor. Kimi zengin yaşamlara çağırıyor, kimisi "solcu olacaksan böyle olacaksın" diyor. Bir başkası "yükselmenin" yollarını çiziyor, hemencecik ulaşılan. Bir çığırtkan edasında çağırıyor gençlerimizi içine.
Bir dönem Brezilye dizilerinin gördüğü görevi, şimdi "yerlileri" yerine getiriyor. Ama, şimdi, şu an bu yazıyı okurken o dizilerin tümünü kafanızda canlandırmaya çalışın; bize ait olan hiçbir şey olmadığını göreceksiniz. Ne insan tipleri, ne yaşam tarzları, ne temsil ettikleri kültürel ve sosyal ilişkileri ile halk yoktur. Doğu'yu anlatır ama 'ağa'dır "esas oğlan". Ve hep "iyi" tiplerdir bunlar. Ya da en "masum" haliyle; kimi sol yayınların her hafta "aman seyredin" diye tanıtımını yaptığı Çemberimde Gül Oya dizisinin örgütlü devrimci yaşamı terk etmiş tipleridir bunlar. Üstelik kimisi de ilerici geçinen yönetmenlerce çekilmiştir, ama bu tablo değişmez. Çünkü, yön veren ideoloji, kapitalizmin ideolojisidir. O ideolojiye hizmet etmeyen hiçbir eserin yaşam şansı tanınmadığı bir dünyadır orası.
Peki ne ister kapitalizm? Uyuşturmak, kendi sorunlarından uzaklaştırmak, halkı o dizilerde yaşar hale getirmek ister. Gençlerimiz ise özel hedeflerinin başında yer alır. Gençlerimize, o dizilerdeki "insan" tipleri gibi olması, onlar gibi oturup kalkması, yaşaması, onlar nasıl düşünüyor, hangi olaya nasıl yaklaşıyorsa, öyle yapması dayatılır. Ama önce bunun zeminin yaratılmalıdır. Nedir bunun zemini? Ya da nasıl bir gençlik dizilerdeki yaşamı kendine örnek alıp, onlar gibi yaşama özlemi duyar?
Kendine güvensiz, kendi kişiliğinden, kimliğinden emin olmayan bir gençliktir bu. Düzenin baskı ve yozlaştırma araçları bunun için yıllardır devrededir. Durmadan işler bu çark, arasına aldığı beyinleri öğütür acımasızca, ama acı olan şudur ki, çoğunlukla farkında değildir öğütülenler...
Ve böyle bir gençlik artık her türlü özentiye ve burjuvazinin vereceği düşünce ve yaşam biçimine açık demektir. Tersinden düşündüğümüzde, kendine güvenen bir gençlik burjuvazinin parlattığı yaşamlara kapalıdır, o kendi sosyal gerçekliği içinde ve oluşturduğu bilinçle bir yaşamı örgütler. Yeşil çam filmlerinde rastlanan "artis olmak için köyden kaçan kız", bu dizilerle tüm gençlerimize dayatılmaktadır.