___________________________________________________________
Enver Gökçe
___________________________________________________________
1920 yılında Erzincan’da doğdu. 1929 yılında ailesiyle birlikte Ankara’ya göç etti. 1948 yılında Ankara Üniversitesi DTCF Türk Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. Toplam yedi yıl hapis yattı, iki yıl da sürgünde yaşadı.
Kendi deyimiyle “İyi bir sanatçı olmak için önce insanın kendini, halkını sevmesi, daha doğrusu bu halkın içinden bu halkın en devrimci sınıfına bağlılık göstermesi içtenlikle bunu yapması şarttır.” Bu söylem Enver Gökçe’ye dair düşünülenlere tercüman olsa gerek. Halktan yanalığın sloganvari söylemleri bir yana, emekçi yaşayıştan kop(a)mayan benliğini, bir üslup olarak görürüz Enver Gökçe’nin şiirinde. Kardeşçe yaşam umudunu, esas olan ‘insan’ fikriyle bağıra bağıra söylercesine aktarmıştır şiirlerine..
Umudun gerçekleşmesinin bedel ve elbette EMEK’ten geçeceği gerçeğini de sakınmamıştır kendinden ve ‘İNSAN’dan. Devrimci mücadelenin haksız getirilerinin ‘yaratabileceği’ yılgınlığa izin vermemiştir. Düşüncesinin de yaşamsal mücadeleden soyutlanmaması gerektiği üzerinde de durmuştur. Fikriyatın sosyal hayat tarafından belirlendiği kanısındadır. Ona göre devrimci mücadele ve yaşam tarzı birbirini tamamlayan iki öğedir.
Şiirler >> Enver Gökçe *